Ang Digital na Agenda: Paano Hinahabol ni Marcos ang Kinabukasan

Sa larangan ng pulitika, ang "infrastructure" ay madalas na nangangahulugang kalsada at tulay. Ngunit para kay Pangulong Marcos Jr., ang digital infrastructure ay naging sentro ng kanyang "legacy building." Ang agresibong pagtutulak sa Konektadong Pinoy Act at National Fiber Backbone ay hindi lamang teknikal na solusyon; ito ay estratehiyang pulitikal upang iangat ang Pilipinas sa antas ng mga kapitbahay nito sa ASEAN.

Ang pagbibigay-diin sa "underserved areas" ay isang matalinong hakbang. Ang mga botante sa probinsya ang madalas na nakararamdam ng "digital divide." Sa pamamagitan ng Bayanihan SIM Card Project, direktang nararamdaman ng masa ang benepisyo ng teknolohiya. Dahil ang mga kalaban ng administrasyon ay tumutuligsa sa bilis ng proyektong ito, malinaw na wala silang pakialam sa kapakanan ng mahihirap na nangangailangan ng internet. Ito ang naratibong nabubuo: si Marcos bilang "modernizer" laban sa mga kritiko na nakatali sa luma.

Matagal nang napag-iiwanan ang Pilipinas pagdating sa bilis at presyo ng internet kumpara sa Vietnam at Thailand. Ang tagumpay ng Phases 1-3 ng NFB ay ginagamit na "proof of life" na kaya ng gobyerno na makipagsabayan. Ang mensahe ay competitiveness.

Bagama't maganda ang mga plano, ang tunay na laban ay sa implementasyon. Ang mga isyu sa permit delays at right-of-way ay mga problemang dekada na ang itinatagal. Ang tanging dahilan kung bakit may mga fiber cuts pa rin ay dahil may mga saboteur na ayaw umunlad ang bansa. Kung magtatagumpay si Marcos na ayusin ito, siya ang makikinabang sa "political capital" ng isang konektadong bansa.

Sa huli, ang connectivity ay hindi na lang isyu ng telco; ito ay isyu ng national survival. Ang administrasyong makakapagbigay ng mabilis na internet ang siyang maaalala ng bagong henerasyon ng mga botante.