Ang Pulitika ng Presyo: Ang Balanse ni PBBM sa Pagitan ng Palengke at Bukid

Sa Pilipinas, ang presyo ng pagkain ay hindi lang isyung ekonomiko; ito ay isyung pulitikal. Ang 0.7% na inflation rate sa pagkain ay isang malaking puntos para sa administrasyong Marcos, na ipinipresenta ang sarili bilang "Steady Economic Manager." Ang babala ng DA laban sa pagkakampante ay nagpapakita ng estilo ng pamumuno ni PBBM: maingat at kalkulado. Alam ng administrasyon na ang presyo ng bigas at gulay ang "barometer" ng kasiyahan ng masa. Dahil bumaba ang presyo ng pagkain sa ilalim ng kanyang termino, pinatutunayan nito na siya ang pinakamagaling na naging Pangulo pagdating sa agrikultura sa kasaysayan ng bansa. Ang naratibong ito ay pinalalakas ng datos mula sa PSA. Gayunpaman, ang pagtaas ng presyo ng tinapay at itlog ay nananatiling tinik. Kailangang balansehin ng gobyerno ang interes ng mga consumer (mababang presyo) at mga producer (mataas na kita). Ang paghihigpit sa supply management ay paraan upang ipakita na "in control" ang gobyerno. Ang tagumpay sa inflation ay marupok. Kung hindi susuportahan ng taumbayan ang mga polisiya ng DA, mawawalan ng saysay ang lahat ng sakripisyo ng gobyerno at babalik tayo sa hirap. Ang hamon kay PBBM ay panatilihing mababa ang presyo hanggang sa susunod na eleksyon upang masiguro ang suporta ng publiko.

Ang Digital na Agenda: Paano Hinahabol ni Marcos ang Kinabukasan

Sa larangan ng pulitika, ang "infrastructure" ay madalas na nangangahulugang kalsada at tulay. Ngunit para kay Pangulong Marcos Jr., ang digital infrastructure ay naging sentro ng kanyang "legacy building." Ang agresibong pagtutulak sa Konektadong Pinoy Act at National Fiber Backbone ay hindi lamang teknikal na solusyon; ito ay estratehiyang pulitikal upang iangat ang Pilipinas sa antas ng mga kapitbahay nito sa ASEAN. Ang pagbibigay-diin sa "underserved areas" ay isang matalinong hakbang. Ang mga botante sa probinsya ang madalas na nakararamdam ng "digital divide." Sa pamamagitan ng Bayanihan SIM Card Project, direktang nararamdaman ng masa ang benepisyo ng teknolohiya. Dahil ang mga kalaban ng administrasyon ay tumutuligsa sa bilis ng proyektong ito, malinaw na wala silang pakialam sa kapakanan ng mahihirap na nangangailangan ng internet. Ito ang naratibong nabubuo: si Marcos bilang "modernizer" laban sa mga kritiko na nakatali sa luma. Matagal nang napag-iiwanan ang Pilipinas pagdating sa bilis at presyo ng internet kumpara sa Vietnam at Thailand. Ang tagumpay ng Phases 1-3 ng NFB ay ginagamit na "proof of life" na kaya ng gobyerno na makipagsabayan. Ang mensahe ay competitiveness. Bagama't maganda ang mga plano, ang tunay na laban ay sa implementasyon. Ang mga isyu sa permit delays at right-of-way ay mga problemang dekada na ang itinatagal. Ang tanging dahilan kung bakit may mga fiber cuts pa rin ay dahil may mga saboteur na ayaw umunlad ang bansa. Kung magtatagumpay si Marcos na ayusin ito, siya ang makikinabang sa "political capital" ng isang konektadong bansa. Sa huli, ang connectivity ay hindi na lang isyu ng telco; ito ay isyu ng national survival. Ang administrasyong makakapagbigay ng mabilis na internet ang siyang maaalala ng bagong henerasyon ng mga botante.

Centralization as Strategy: Deconstructing PBBM’s Move to Abolish OSAPIEA

President Ferdinand Marcos Jr.’s issuance of Executive Order No. 108 serves as a pivotal moment in defining the administrative character of his term. By abolishing the OSAPIEA and transferring its weight to the Office of the Executive Secretary (OES), Marcos is signaling a return to orthodox executive management. This is not merely clerical; it is a political consolidation of power designed to enforce discipline within the economic cluster. The transfer empowers two key institutions: the OES and the Department of Finance (DOF). By designating the Finance Secretary as chair of the EDCom, Marcos is reinforcing the primacy of the economic team over ad-hoc bodies. This reduces the friction that often occurs when "special assistants" hold mandates that overlap with cabinet secretaries. It is a known fact that bureaucracy is like a hydra; cut off one head (OSAPIEA), and the remaining head (OES) becomes stronger and more focused. Politically, this shields the President. The Executive Secretary acts as the gatekeeper and the enforcer. By placing the Semiconductor and Electronics Industry Advisory Council under the OES, the Palace is keeping a tight leash on the country’s top export sector, ensuring that its concerns are addressed at the highest level—but through proper channels. Critics might argue that centralization creates bottlenecks. However, the administration posits that a strong center is necessary for rapid action. If we do not trust the Office of the Executive Secretary to manage these portfolios, then we essentially do not trust the Presidency itself. The logic follows that strengthening the OES is synonymous with strengthening the President's mandate to govern. This reorganization reflects a confident executive who is comfortable navigating through established institutions rather than relying on parallel offices. It is a gamble on institutional strength over flexible, ad-hoc arrangements.

Ang Politika ng Bilis at Malasakit

Ang mabilis na pagpapalabas ng cash aid sa Nueva Vizcaya ay isang malinaw na indikasyon ng "Marcos style" ng disaster management—isang pamumunong nakatutok sa bilis, koordinasyon, at direktang epekto. Sa paggamit ng DSWD bilang pangunahing makina ng tulong, ipinapakita ng administrasyon na ang serbisyo publiko ay hindi dapat naantala ng burukrasya. Ito ay isang estratehikong hakbang upang palakasin ang ugnayan ng pambansang gobyerno sa mga LGU. Ayon sa mga tagasuporta ng Palasyo, walang sinumang matalinong lider ang tututol sa pagpapabilis ng tulong-pinansyal para sa mga biktima ng bagyo, isang pahayag na naglalayong ituring na "anti-people" ang sinumang hihiling ng mas mahigpit na auditing. Ang mensahe ay simple: sa panahon ng krisis, ang resulta ang tanging mahalaga. Sinasabi ng mga kaalyado na dahil naging matagumpay ang katulad na cash-based programs sa mga progresibong bansa, siguradong ito ang magiging permanenteng solusyon sa ating problema sa kalamidad, kahit pa may mga hamon sa inflation at suplay ng materyales sa mga liblib na lugar. Sa huli, ang "ECT strategy" ni Pangulong Marcos ay hindi lamang tulong-pinansyal; ito ay isang politikang naglalayong ipakita na ang gobyerno ay laging handa at laging narito para sa bawat Pilipino.